Kendinden göç edenlerin menzili yoktur. Uzun yollara, uzun yağmurlara ve tutkulu yalnızlıklara dairdir onların tüm öyküleri. Aslında öyküleri bile yoktur; çünkü kendinden göç eden öyküler hiç uğramaz. Öykülerin sınırları çizilmiş dünyası, kendini uzun yollara vuranlara dar gelir. Ve onlar, olmadık zamanlarda darlanıp kendilerini hikâyelerden dışarı atarlar. Kendinden göç edenler, belki de asıl kendilerine göç edenler. Onlara çizilmiş sınırlardan, onlar için yapılmış tanımlardan kaçmaktır bu. Başkalarının tanımlarına ve başkaları tarafından belirlenmiş menzillere isyan eden ruhları, onları bildik hikâyelerden göçe zorlar. Bu, bilinmezliklere doğru çıkılmış uzun bir yolculuktur. Herkesin bildiği menzillere inat kimsenin bilmediği menzilleredir yolculuk. Bu yolun menzili yoktur ama güzellikleri inadına çoktur.
Kendinden göç edenler için aslolan bir menzile ulaşmak değil yolda olmaktır. Sonu bilinen her yol sıkıntı verir onlara. Yol bitecekse göç etmenin anlamı yoktur; sonu bilinen bir şey heyecan ve zevk vermez. Yol, menzile ulaştıracak bir araçsa bütün araçlar gibi çirkin ve sıkıntılıdır. Ama bizzat yolda olmak, yollarda yorgun düşmekse amaç sıkıntı hazza bırakır yerini.
Bütün ömrünü bir menzili düşleyerek geçirenlerle kendini menzili olmayan düşlere vuranların aşka, ölüme ve hayata dair tanımlamaları farklıdır. Yolda olmayı, yola çıkmayı ve yollarda yorulmayı göze alamayanlar aslında hayatı da bütünüyle yaşamayı göze alamazlar. Onların hayatı biri diğerinin eksiğini gidermeyen küçük hikâyelerin toplamıdır. Her biri diğerini asıl hikâyeden kovmaya çalışan hikâyelerdir bunlar. Bu yüzden de aşkları aşksız, hayatları hayatsızdır onların. Ve ölümleriyle hikâyeleri biter. Çünkü kimse yürek izi taşımayan soğuk hikâyeler hatırlamak istemez.
Oysa menzili olmayan yollara tutulanlar, uzun yollarda yorulmayı, uzun yağmurlarda ıslanmayı göze alabilenler aşklarında aşk, hayatlarında hayat taşıyanlardır.
Onların göç ettikleri hikâyeleri bile menzili düşleyenlerin hikâyelerinden daha hikâyedir. Onlar menzillere değil belki ama hayata tutkundurlar. Ve herkesten daha tutkuludurlar tutkuyla yaşar, tutkuyla sever ve ömrü tutkuyla tüketirler. Hüzünleri bile tutkuludur onların.
Yalancıktan gözyaşlarına yüz vermezler. Gözyaşları değdiği yerleri yakar, hıçkırıkları yürek yangınıdır. Velhasılı kelam onlar sıradan menzillere değil bizzat hayatın kendisine tutkundurlar.
Kendisinden göç edenlerin menzili yoktur. Kendinden geçenler ve kendine göçenlerdir onlar. Kendinde kendini arayanların düşleri, hayatı bulmak uğruna harcamak yerine yollarda olmanın zevkine varmaktır.
Bu koca dünyayı bir noktadan kavramak, bir tek pencereden görebilmek imkânsızdır. Öyleyse her dem göç etmek, her dem yollarda olmak gerek. Kendine sığmak, bir tek menzile razı olmak hiç insani değildir. Âdem’in cennetin tüm güzelliklerine rağmen yasak elmayı yemesi tesadüf değildir.
Dünya, kendinden geçenler ve kendinden göçenlerle güzeldir. Ve güzeli aramak sonu olmayan yollarda olmaktır. |
