Hiç Rabbimize nazlanmayı denediniz mi ? Rabbinizle konuşmayı, dertleşmeyi, her şeyi Allah'a anlatmayı…
Dua etmek, sadece el açıp "Allah’ım senden şunu istiyorum, bunu istiyorum" demek değildir aslında. Tabi ki Rabbimizden ayakkabı bağcığına kadar da isteyeceğiz. Orası ayrı ancak Rahmet-i Rahman'a el açınca bu kadarla mı yetinelim? Mesela hayatımızda bir problem yaşadığımızda "Allah’ım bu beni çok yordu, ne olur bana hafifletsen" demeyelim mi? Veya tövbe ettiğimiz günaha tekrar düştüğümüzde "Allahım bu yaramaz
kulun yine aynı hatalara düştü ama senden başka gidecek kimsesi de yok" diye sızlanmayalım mi yani… Veya "Allah’ım şu kişiyle şöyle bir durum yaşadım. Tamam bende de hata var ama onun yaptığı da beni çok incitti." diye bahsetmeyelim mi en büyük sahibimize? Bahsedelim bahsedelim.. Bazen sadece "Allah’ım" deyip ağlamak, kalbin yükünü nasıl hafifletiyor bir bilseniz…
Çok iyi biliyorsun. Allah seni görüyor ve dinliyor. Ağladığın için bir zaafını belli etmiş gibi güvensiz hissetmiyorsun. "Acaba başka zaman bunu benim yüzüme çarpar mı?" endişesi taşımıyorsun. O kadar eminsin ki mesele halloldu. Sorunun gözüldü. En büyük makama başvurdun. Nasıl hallolmasın ki ?
Hatalı olduğunuzda bile Allah'a başvurun. Bunaldığınızda Allah'a başvurun. Üzüldüğünüzde, sevindiğinizde, dertleşecek bir liman aradığınızda Allah'ın merhametine sığının. Unutmayın ki size karşı en şefkatli olan, sizi kendi huzuruna getirendir…
Ufak bir tavsiyemiz olsun.. Allah'a anlatmak, ruhu rahatlatır. Kalbi hafifletir. Dua kısa tutsanız da dertleşmeyi uzun tutun ...