Bazı sabahlar her şey üstüne üstüne gelir ya hani… Telefonun çalmaz, işler sarpa sarar, en sevdiğin kıyafetin lekelenir, kalbinin bir köşesinde hep bir huzursuzluk dolanır. İşte o anlarda insan ister istemez sorar kendine: “Ben nerede yanlış yaptım?”
Belki de cevap, unuttuğun bir bakışta, üstünden geçtiğin bir kalpte, yarım bıraktığın bir cümlededir.
Birini kırmak… Ne kadar hafif geliyor bazen değil mi? Bir laf, bir yüz çevirme, bir ilgisizlik… Karşındaki bunu kalbinin ortasına saplarken sen gününe devam edersin. Ama hayat öyle adildir ki, kırdığın yerden bir gün sen de kırılırsın. Anlam veremediğin o yokuşlar, işte tam da o kalbin çığlığıdır belki. Unuttuğun bir gözyaşının, görmezden geldiğin bir iyi niyetin geri dönüşüdür yaşadığın.
Hayat bazen dersleri sözlerle değil, sarsıntılarla verir. Sen sadece kötü bir gün geçiriyorum sanırsın, oysa kalbinin bir yerinde kırdığın bir insanın izi hala yankılanıyordur.
Bu yazıyı okurken biri geldi mi aklına? Gözlerinin içine bakmadan sırtını döndüğün, yanlış anladığın, sesini kısmak yerine kalbini kıstığın biri? Git… Gönül almak lüks değil, vicdan borcudur. Onaramadığın kalp, sana hep eksik kalır.
Birini susturduğumuzda, aslında bir duayı susturmuş olabilirsin.
Birini görmezden geldiğinde, belki de Allah’ın bize gönderdiği bir iyiliği geri çevirmişsindir.
Bir gönlü incittiğinde, yalnızca bir kişiyi değil, kendi kaderini de incittiğini bilmelisin.
Hayat, en çok farkına vardığın anlarda iyileşir. Belki sen de bugün sadece “özür dilerim” diyerek bir zinciri kırarsın. Belki hayat da o zaman seni affeder.
Unutma…
İnsan bazen en çok, kendi kırdığı yerden sınanır. Ve şifa, sadece orada saklıdır.