Biz kişinin bilincine bağlı bir kainatta yaşıyoruz. Çocuk saf bilinçtir. Söylenilen her şeyin gerçekliğine çok daha net inanır.

1-Çocuklara yanlış bir şey yaptıklarında Allah seni yakar, Allah seni kör eder demek Allah'ın sadece azap edici olduğunu bildirmektir. Ve Allah’ımızı sadece korku ile tanımlarlar. Böylece çocuk Yaradanına güven duygusu geliştiremez. Oysa 'Allah yalan söyleyenleri sevmez demek yerine, Allah doğru söyleyenleri sever' Allah yemeğini bitirmeyenleri kör eder demek yerine Allah tabağını bitirip israf etmeyenleri sever' demek daha yerinde olur.

2-Çocuğun sevdiği ve ilgi duyduğu her nesneyi
Rabbinden ona ikram olduğunu söyleyerek sevgi bağlarını kuvvetlendirmek. Bak yavrum" diye başlayarak , "Allah bizi ne kadar çok seviyor, bizim için bu güzel meyveyi yaratmış, rengini, tadını, şeklini , kokusunu bizim hoşumuza gidecek gibi yapmış diyebiliriz. Yediği yemeği tadını beğendiği
meyveyi Rabbinden bir armağan olarak göstermek de çocukta güzel duygulara yol açar.

3-Çocuğa etrafında gördüğü her şeyi Rabbimizin eseri olduğu bilinciyle anlatmak ve sorduğu sorulardan kaçmamak, çocuğumuza Allah'ı sevdirmek için daima kâinattan, Rabbimizin dünyada yarattığı güzelliklerden bahsetmeliyiz.
Ağaçların, çiçeklerin, yıldızların, Ay'ın, dünyanın, hayatın güzelliklerini onun dikkatine sunmalıyız.
Unutmayın insan Rabbine ne kadar güven duyar arasında ki bağ ne kadar gelişirse yetişkinliğinde sorunlar, sıkıntıları atlatması kolay olur, dinini iyi bilip insani ve ahlakı gelişimlere önem vermesi o derece güzel olur. Biz doğru anlatıp doğru yaşatırsak çocuk zaten kendini yaratan ve rızıklandıran, nimetler veren Rabbini sevecektir.